چرا آتئیست نیستم؟

هاوکینگ با استفاده از محاسبات ریاضی به این نتایج رسیده که عالم می‌تواند از هیچ خلق شده باشد و نیازی به خدا ندارد و

برخی تا به اندکی از علم، آن هم فقط در علم تجربی دست می‌یابند سریعاً حکم کلی می‌دهند و جالب آن که گویا دغدغه‌ی اصلی همه آنها، نفی و تکذیب خداوند متعال می‌باشد.

چند کیلومتر آسمان را بالا می‌رودو از آن بالا پیام می‌فرستد که هر چه نگاه می‌کنم، خدایی نیست و این پیام به جهان مخابره و ثبت می‌گردد – به چند قانون فیزیکیِ حاکم بر عالم ماده پی‌می‌برد و سریع حکم می‌کند پس خدا نیست به چند رابطه‌ی فیزیکی در قوانین زیست آگاه می‌شود، سریع حکم می‌کند که «پس خدا نیست» ...! گویی اگر خدایی باشد (که هست)، باید خلقت او غیر علمی، غیر منضبط، غیر قانونی، غیر حکیمانه ... و کلاً غیر قابل شناخت باشد و اگر شناخته شد، «پس خدایی نیست» و حال آن که عقل حکم می‌کند، اگر علم بود، پس علیم هست – اگر حادث بود، پس محدث هست – اگر نظم بود، پس ناظم هست – اگر حکمت بود، پس حکیم هست و ... .

آنها به این نتیجه می‌رسند که عالم خلقت (به ویژه عالم جرم و ماده) نمی‌تواند «ازلی» باشد، چرا که «هستی عین ذاتش نیست» ، اما چون نمی‌خواهند به وجود خالق اذعان کنند، نتیجه‌ی شعاری (نه علمی) می‌گیرند که «باشد، قبول، عالم ازلی نیست، حادث است، نبوده و بعداً پدید آمده، اما از هیچ پدید آمده است!» از عدم و نیستی هستی پدید نمی‌آید، پس باید «هستی = واجب الوجود» باشد که هستی بدهد و «ممکن الوجود» پدید آید. این حکم عقل است و نه فیزیک.

غافل از اینکه همین «به وجود آمدن» نشانه «ممکن الوجود» بودن جهان ماده است و اینکه هستی عین ذاتش نیست پس نیازمند «هستی=واجب الوجود» است.

فیزیک نمی‌تواند اثبات کند خدایی هست یا نیست، چرا که اولاً اگر خدایی باشد فیزیکی نیست و ثانیاً فیزیک نمی‌تواند «نیست» را تجربه کند و بگوید تمام عالم را مطالعه فیزیکی کردم و نبود‼ لذا حکم دادن و تعمیم دادن پس از یک کشف فیزیکی یا یک فرضیه در علم تجربی، حتماً باید پس از ارجاع به «عقل» صورت پذیرد، وگرنه شعار بی‌منطق است.

اگر دانشمندی افتادن یک سیب از درخت را دید و ده‌ها تجربه مشابه را انجام داد و قوانین را مطالعه نمود و سپس حکم داد «زمین جاذبه دارد»، این حکم، کار عقل است. عقل به او حکم نموده که «معلول، بدون علت پدید نمی‌آید»، دانشمند نیز به دنبال آن رفته که «پس، افتادن سیب باید علت داشته باشد» و با تحقیقات به علت «قانون جاذبه» پی‌برده است.

حکم عقل، چه برای هاوکینگ یا سایر دانشمندان، این است که چون نسبت عدم و وجود برای پیدایش «ممکن الوجود» مساوی است، پس اگر چیزی وجود پیدا کرد، حتماً و قطعاً علتی بیرونی دارد، یعنی از بیرون افاضه شده است – حکم عقل این است که «هستی، از عدم پدید نمی‌آید»- حکم عقل این است که «نیستی نمی‌تواند علت و عامل پیدایش هستی باشد ....» که اگر غیر از این بود، نه نظریه و فرضیه می‌دانند و نه به دنبال کشف علمی می‌رفتند- لذا با «شاید» - «اگر» - «احتمالاً» - «به نظر من» - «می‌تواند» - «ممکن است» ... یا آن چه آن را نظریه و فرضیه می‌نامیم، حقایق موجود تغییر نمی‌یابند، لذا باید همه نظریات و فرضیات را به یافته‌های علمی (نه صرفاً تجربی) ارجاع داد و به حکم عقل، استدلال قطعی نمود